Cafébazin Adeline geeft na 35 jaar de fakkel door aan dochter Saskia in 't Paradeske

Bruin café ’t Paradeske gaat door met Saskia

825 Shares

Adeline neemt afscheid als cafébazin van ‘t Paradeske

In Cafe ‘t Paradeske aan de Kerkhoflei gaf cafébazin Adeline (66) woensdag na 14 jaar de fakkel door aan dochter Saskia. Stamgasten kwamen massaal naar de ‘afscheidsdrink’ van hun graag geziene Adeline.

Cafébazin Adeline (66) geeft na 35 jaar fakkel door aan dochter Saskia in ’t Paradeske
Foto Verschueren Eddy (Mechelen op zijn Best)

‘t Paradeske is de enige overblijvende ‘bruine kroeg’ direct aan de muren van de stedelijke begraafplaats, zeg maar ‘’t kerkhof’, en de nabijheid van het AFAS Stadion (KV Mechelen). Als we mijmerend terug denken aan vervlogen tijden dan weet ik als geboren Maneblusser dat hier meerdere cafés waren in deze buurt. Gelukkig heeft ‘t Paradeske als enige de teloorgang aan cafés in deze wijk overleeft. 

Adeline Van der Vliet behoort tot het sterke ras vrouwelijke cafébazen dat is duidelijk als ik het café binnenstap. Hier keert ik terug in de tijd van toen. Het doet me denken aan de periode als ik als ‘facteur’ brieven en kranten bezorgde. Toen ik een café binnenstapte stond de eerste pint of koffie op kosten van het café al klaar op de toog. Of je nu facteur, arbeider, leraar of dokter was, iedereen is hier gelijk. En net dat warme volkse gevoel overkwam me woensdag terug. 

Bruine kroeg ’t Paradeske waar iedereen welkom is
Foto Verschueren Eddy (Mechelen op zijn Best)

Het was druk in het café, ik moest even wachten want de klanten moesten bediend worden. Adeline kent haar vak, heel begrijpelijk want ze staat in totaal al 35 jaar achter de toog. Ze neemt de tijd voor me, maar het moet snel gaan, want de klanten komen voor haar. Mooi toch !

Adeline 35 jaar achter de cafétoog

En dan ‘le moment suprème’ de babbel met Adeline, een kranige Mecheles die vanaf haar 15de levensjaar in de horeca staat. “Mijn ouders waren buitenmensen en kwamen graag onder de mensen. Als kind mocht ik dan ook mee naar ‘crossersbals’, en eigenlijk ben ik er zo ingerold

Adeline aan Café ’t Paradeske in vervlogen tijden
Archief foto ’t Paradeske

Als jong meisje hielp ze destijds veel mee in de horeca, maar ooit zelf café uitbater worden dat zag ze niet gebeuren. ‘Neen, want dan heb je geen sociaal leven dacht ik toen. Maar toen mijn ouders een café bezochten waar we veel vertoefden, want wij mochten overal meegaan, en ik hoorde dat ze het café wilden sluiten, zei ik direct “dit mag niet doorgaan”. En dit was het moment dat ik definitief in de horeca gestapt ben. En tot vandaag de dag heb ik het altijd graag gedaan, want eigenlijk ben ik al drie jaar op pensioen.

Voor mij is café houden een plezier, ik doe het voor de lol. Het is ook de sympathie, de warmte, de vriendelijkheid die ik van de mensen krijg. Er is maar één ding waar ik me niet goed bij voel, en dat is roddelen in mijn café, dan durf ik me al wel is bemoeien en zeggen dat het moet stoppen;

20 jaar heeft Adeline aan de tap gestaan in Café Taxi tussen Donkerlei en Kanonstraat. Op haar 49ste om juist te zijn in 2002 heeft ze met spijt in het hart Café Taxi gesloten en is in de horeca blijven werken. Tot de dag dat de brouwerij haar voorstelde om ‘t Paradeske uit te baten. 

Is café nog het café van vroeger ?

De echte ‘bruine café’s’ zijn grotendeels uit het straatbeeld verdwenen. Het is een cultuur die op sterven na dood is. Een cafébazin als Adeline heeft daar diverse redenen voor “Mensen zijn veranderd, en ik begrijp dat ook best, want niemand kan niet meer zoals vroeger leven” en ze verduidelijkt verder “Als ze vroeger op café kwamen, dan bestelde de eerste klant die binnenkwam zijn pintje. De tweede klant bestelde en zei “geef de ander ook iets”. En als de vijftiende binnenkwam trakteerde die met een ‘tournée générale’. Wie kan dat vandaag nog betalen ? Vandaag gebeurt dat soms nog met een speciale gelegenheid als een verjaardag. Als je vroeger duizend frank betaalde in het café, dan was je alle dagen ‘scheelzat’ (lees dronken)”. 

Te weinig sociaal contact tussen de mensen

Intussen komen klanten Adeline met bloemen en geschenken overstelpen. Ze is duidelijk een graag geziene café madam. 

’t Paradeske waar mensen samenkomen voor sociaal contact
Foto ’t Paradeske

Mensen hebben in deze tijd ook te weinig sociaal contact. Als ik bepaalde mensen dagen niet zie, dan telefoneer ik al. Voor jonge mensen doe ik mijn facebook open. En als ‘het bolletje groen ziet’ dan weet ik dat er niets mis is. Vroeger deed de facteur dat, die hield me op de hoogte als iemand al een paar dagen niet gezien was. Had ik die persoon in het café ook niet gezien, dan waren we ongerust en gingen we aan de deur kloppen. Wie een café openhoudt is eigenlijk ook een beetje psycholoog. Die tijd is spijtig genoeg voorbij.

Een café heeft duidelijk een sociale waarde in onze samenleving. En daar staan we dikwijls te weinig bij stil. Dat sociale controle een belangrijke schakel is in een gemeenschap, of het nu in een dorp is of in een stad als Mechelen.

Bloemen en kussen voor ‘moeke Adeline’ die na 35 jaar afscheid neemt als cafébazin
Foto Verschueren Eddy (Mechelen op zijn Best)

Het ‘oude ras’ van een café uitbaatster was een spreekbuis, een luisterend oor waar cafégangers hun hart konden luchten. Niet alleen achter de toog of in het café, maar ook op straat of bij de mensen thuis. “Ieder café dat bij mij dicht gaat is er één teveel, maar ik kan ze niet allemaal open houden” zegt Adeline.

Wat klanten vertellen over ‘ons moeke’

Nu Adeline het rustiger aan gaat doen in het café heb ik mijn oor te luisteren gezegd bij enkele klanten. Erik De Bakker is al tien jaar vaste stamgast in ‘t Paradeske. “Adeline is schitterend, ik moet daar niet veel woorden aan vuil maken, ze is schitterend“ vertelt Erik De Bakker 

Als wij hier met een paar mannen binnenkwamen en plezier en muziek maakten, dat was nooit een probleem voor haar. Zelfs al is het hier volle bak met de voetbal, dan moet je al is wachten op een pintje, toch wordt het altijd geserveerd met een glimlach” 

Klant Erik De Bakker met ‘moeke Adeline’ in ’t Paradeske te Mechelen
Foto Verschueren Eddy (Mechelen op zijn Best)

Op café gaan wordt ook duurder, maar ook hier bekijken klanten het helemaal anders “Betalen moet je overal, maar als ik dan toch een pint wil drinken dan ga ik het liefst bij mensen die ik ken en waar ze vriendelijk zijn. En dat is hier zo, hier zie je nooit een zuur gezicht hoe druk het ook is zullen ze nooit zeggen “we zijn bezig efkes wachten’. Ik heb geweten een match tegen Anderlecht dat de klanten tot aan de overkant van de straat stonden, hier werd getapt en gewerkt” Adeline komt al lachend zeggen dat er alleen maar goed moet verteld worden. 

Wel ze mogen mij mijn drie kinderen of een hand afnemen als ik één slecht woord kan vertellen over Adeline. Er zijn al momenten geweest dat ik het moeilijk had met de voetbal, en dat ‘moeke Adeline’ me meenam naar de keuken. Daar kreeg ik dan een uitbrander dat ik moest stoppen, in mijn café doe je dat niet. Zij dwingt respect af, en dat siert haar” en besluit “We gaan ons moeke minder zien, en dat vinden we spijtig, maar het blijft met Saskia in de familie. We blijven ons stamcafé houden, we zijn hier jaren verwend, en een betaalbare pint met de glimlach en dat is belangrijk voor ons allemaal”.

Klanten aan de praat in café ’t Paradeske aan Kerkhoflei te Mechelen
Archief foto Erwin Horckmans

Adeline is een toffe madam” vertelt Erwin HorckmansHet is nog een volkscafé met goed getapte pinten en goede prijzen. Iedereen is hier welkom van arbeider over gepensioneerde tot zakenmensen. Mensen die net iemand begraven hebben kunnen hier terecht voor een kopje troost” 

Café van moeder op dochter

De toekomst van ‘t Paradeske is met dochter Saskia (43) gewaarborgd. Als moeder ligt dochter Saskia voor de hand, maar die was onthaalmoeder en zag het ook niet echt gebeuren om een café uit te baten. “Klopt, maar ik ben op de sukkel geraakt met mijn schouder. Saskia is dan woensdag en zaterdag in het café komen helpen. En eigenlijk is het dezelfde weg opgegaan als bij mij. Ze heeft dan tenslotte de smaak te pakken gekregen en neemt nu de zaak over” 

Voor Adeline een opluchting want zij heeft dan ook de nodige ervaring in de horeca, en kan dochterlief ten volle ondersteunen en klaarstomen als cafébazin. Toch neemt ze niet helemaal afscheid van het café leven. Met tussenpozen zal ze een handje komen toesteken.

Voor de korte tijd dat ik in ‘t Paradeske vertoefde weet ik nu al dat heel wat klanten ze zullen missen, maar dat Saskia het even goed zal doen. Zij heeft ‘de knepen van het vak’ ondertussen onder de knie. “Ik ben al een tijd in het café bij ons ma aan het helpen. De klanten kennen mij, en ik ken intussen de klanten. De klanten zijn tevreden dat de opvolging verzekerd is. En ik zal het goed doen ook want ons mama heeft altijd gezegd dat ik moest werken tot mijn gat met nen teut stond. Ik zal dat dan maar doen zeker hé” 

Dochter Saskia wordt de nieuwe sterke cafébazin van ’t Paradeske
Foto Verschueren Eddy (Mechelen op zijn Best)

Ik stel de vraag aan Saskia of ze evenveel pit heeft als haar moeder “Wees maar zeker, ik heb een even ‘frank bakkes’ als ons mama (lacht). De appel valt niet ver van de boom hé” En Saskia geraakt op dreef “ Ik zal zeker voor de klanten een luisterend oor blijven. een goede cafébazin moet dicht bij de klanten staan. Weet ge, vroeger zag ik het niet zitten, maar door ouder te worden krijg je een andere kijk op het leven. Als kind heb ik dat anders ervaren juist omdat ze steeds druk bezig was in het café. Er was minder tijd voor mij, en omdat ik nog kind was mocht ik niet altijd in het café komen. Nu kijk ik ernaar uit om dat wat mijn mama heeft opgebouwd verder te zetten, het blijft alleszins een bruine kroeg. Makkelijk zal het niet zijn want ons mama is eigenlijk een legende”.

Een ‘klapke’ maak je op straat en in een bruin café

Klanten en KV Mechelen supporters samen aan Café ’t Paradeske
Foto ’t Paradeske

Bruine café’s ze zijn echt wel nodig om mensen samen te brengen “Dat is zo, mensen kennen hun buren niet meer. Op het werk spreek af met collega’s, kom buiten en vergeet de computer. Vroeger als wij gingen eten klapte iedereen tegen iedereen. Als ik vandaag ga eten en je wil met iemand spreken, dat lijkt het of het plafond komt naar beneden. Hier in het café klapt iedereen tegen iedereen, en doen ze dat niet, dan zorg ik wel dat ze klappen”. Met deze wijze uitspraken van Adeline besluit ik deze gezellige babbel met een ‘café madam’ met het hart op de juiste plaats.

Meer info op de facebookpagina van ‘t Paradeske

Tekst en foto’s Verschueren Eddy voor Mechelen op zijn Best

825 Shares

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.